Zdzisław Graczyk
Biografia
Zdzisław Graczyk urodził się 1 grudnia 1934 roku w Toruniu. Był generałem dywizji Wojska Polskiego oraz wysokim oficerem logistyki w Sztabie Generalnym WP.
Po ukończeniu liceum w 1952 roku w Toruniu wstąpił do Centrum Wyszkolenia Kwatermistrzowskiego w Poznaniu, które przekształcono w Oficerską Szkołę Służby Tyłów. Po ukończeniu szkoły we wrześniu 1954 został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów kwatermistrzostwa. Następnie pełnił funkcje szefa zaopatrzenia żywnościowego batalionu w Oleśnicy, a od 1955 we Wrocławiu.
W latach 1957–1967 był szefem zaopatrzenia żywnościowego 10. pułku czołgów w Opolu, a następnie szefem dywizyjnego punktu zaopatrzenia 10. Dywizji Pancernej. W latach 1967–1970 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Po studiach służył jako kwatermistrz-zastępca dowódcy 2. pułku czołgów w Opolu (1970–1972) i kwatermistrz-zastępca dowódcy 4. Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim (1972–1975).
Następnie kontynuował służbę w Wojsku Polskim, m.in. na stanowiskach kwatermistrza–zastępcy dowódcy 10. Dywizji Pancernej w Opolu. W latach 1975–1977 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie był szefem sztabu kwatermistrzostwa–zastępcą kwatermistrza Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu (1977–1978), a następnie awansował na pułkownika (1978) i pełnił funkcje kwatermistrza–zastępcy dowódcy okręgu (1978–1984).
30 września 1982 na mocy uchwały Rady Państwa PRL otrzymał nominację na generała brygady; nominację wręczył mu 11 października 1982 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. Od września 1984 do marca 1991 był zastępcą Głównego Kwatermistrza WP. W marcu 1991 objął stanowisko zastępcy szefa Departamentu Wojskowego w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego przy Kancelarii Prezydenta RP i brał udział w pracach nad nową doktryną obronną RP po zmianach ustrojowych. Na mocy postanowienia Prezydenta RP z 16 października 1992 awansował na generała dywizji, nominację wręczył mu w Belwederze 9 listopada 1992 prezydent RP Lech Wałęsa. Od października 1992 do lipca 1995 pełnił funkcję zastępcy szefa Inspektoratu Logistyki Sztabu Generalnego WP i współtworzył nowy pion logistyki w Siłach Zbrojnych RP.
Latem 1995 zakończył służbę wojskową i został pożegnany przez ministra obrony narodowej Zbigniewa Okońskiego i szefa Sztabu Generalnego WP gen. broni Tadeusza Wileckiego. Przeszedł w stan spoczynku 11 sierpnia 1995.
W latach 1995–1997 był pełnomocnikiem szefa Sztabu Generalnego WP ds. upamiętnienia zbrodni katyńskiej. W 1996 dołączył do grona generałów – współzałożycieli Klubu Generałów WP, a w latach 2004–2007 pełnił funkcję wiceprezesa Klubu Generałów WP.