Siegfried Kalischer
Biografia
Siegfried Kalischer urodził się 7 maja 1862 roku w Toruniu jako syn Jacoba Loebela Kalischera i Rosalie z domu Glicksmann. Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i na Uniwersytecie w Würzburgu, gdzie w 1885 roku uzyskał tytuł doktora medycyny po obronie dysertacji Zur Frage über den Einfluss der erblichen Belastung auf Entwicklung, Verlauf und Prognose der Geistesstörungen. W 1886 roku otrzymał aprobację. Przed 1900 rokiem pracował w laboratorium Emmanuela Mendlaw Berlinie. W latach 1886–1890 praktykował w klinice neurologicznej (Nervenklinik) w Berlinie-Pankow, potem przez rok pracował jako lekarz okrętowy w Indie Wschodnie i Zachodnie. Pracował także w poliklinice chorób dziecięcych (Kinder-Poliklinik) u Hugona Neumanna. W 1891 roku założył wspólnie z Martinem Maassem prywatną klinikę w Berlinie-Pankow, Kurhaus Hubertus.
Związany z Berlińskim Towarzystwem Neurologii i Psychiatrii oraz z Berlińskim Towarzystwem Psychiatrycznym. W 1912 roku został radcą sanitarnym. Należał też do Deutsche Kakteen-Gesellschaft (do 1898). Był przyjacielem i lekarzem Marthe Fritsch Fontane.
Dwukrotnie żonaty, najpierw z kuzynką Theklą Kalischer (1872–1902), potem z Elin Henriques. Jego córka Irmgard Kalischer (1898–1979) również była lekarką. Jej pierwszy mąż, Hans Wilhelm Bernhard Thienemann (1898–1954), poślubił ją w 1922, rozwiedli się w 1930. Drugim mężem Irmgard był filolog klasyczny Georg Rohde (1899–1960). W 1935 roku wyjechali do Ankary, uciekając przed prześladowaniami. Kalischer emigrował do Danii około 1936 roku. Zmarł 31 marca 1954 roku w Kopenhadze.
Kalischer w 1903 opublikował tomik poezji Von Liebe, Leid und Tod pod pseudonimem Rolf Leidfried. W 1912 roku w tym samym wydawnictwie K. Siegismund Verlag ukazał się drugi tom poezji Einsame Seelen (nie jest on jednak wymieniony w haśle biograficznym w Grosse jüdische Nationalbiographie).
W dorobku naukowym Kalischer zapisał się jako jeden z pierwszych opisów zespołu Sturge’a-Webera w 1901 roku; zespół ten bywa nazywany także zespołem Sturge’a-Kalischera-Webera. Współpracował z redakcją Jahresbericht über die Leistungen und Fortschritte auf dem Gebiete der Neurologie und Psychiatrie, komentując zagadnienia neuropsychiatryczne.