Melania Maria Sinoracka
Biografia
Melania Maria Sinoracka urodziła się 13 czerwca 1923 roku w Podgórzu (obecnie dzielnicy Torunia). Była córką Ignacego Sinorackiego i Heleny, rodziny związanej z Podgórzem od ponad 140 lat; ojciec był listonoszem. Od dzieciństwa była niezwykle żywiołowa i aktywna, grała w piłkę, wspinała się po płotach i drzewach. W 1937 ukończyła szkołę podstawową i podjęła pracę jako ekspedientka w toruńskiej dyrekcji Kolei Państwowych, sprzedając pączki.
W latach 1950–1952 pracowała jako referent w Toruńskiej Fabryce Wodomierzy, a następnie, do 1957 roku, w Toruńskich Zakładach Przemysłu Odzieżowego w dziale oceny jakości produkcji.
W wieku 14 lat wstąpiła do Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", rok później rozpoczęła treningi lekkoatletyczne w Pomorzaninie Toruń. Po wojnie wróciła do sportu i została dwukrotną mistrzynią Polski w rzucie oszczepem (1947, 1948). W 1948 zdobyła także złoty medal halowych mistrzostw Polski w pchnięciu kulą. Reprezentowała Polskę na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie 1948 w rzucie oszczepem, zajmując 11. miejsce (wynik 35,74 m). W latach 1947–1949 trzykrotnie brała udział w meczach międzypaństwowych, odnosząc jedno zwycięstwo indywidualne. Była także siatkarką i 14 lutego 1948 wystąpiła w historycznym, pierwszym meczu reprezentacji Polski w siatkówce przeciw Czechosłowacji.
Zmarła na nowotwór w 1975 roku w wieku 52 lat i została pochowana na nowym cmentarzu na Podgórzu w Toruniu. Jej imieniem nazwana została uliczka na toruńskim osiedlu Podgórz.