Marian Jaroczyński
Biografia
Marian Jaroczyński urodził się w Toruniu 24 lipca 1819 i zmarł w Poznaniu 14 stycznia 1901. Był synem Ignacego, urzędnika sądowego, i Anastazji z Cieleckich. W Toruniu ukończył gimnazjum, a następnie studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie.
Po studiach pracował przez kilka lat w Kórniku; namówiony przez grafika Kajetana Kielisińskiego, pracującego tam jako bibliotekarz, wykonywał pierwsze grafiki oparte na obserwacji natury. W 1846 przeniósł się do Warszawy, w 1848 do Torunia. Brał udział w wydarzeniach związanych z powstaniem wielkopolskim. W styczniu 1849 był reprezentantem Kórnika na zjeździe Ligi Polskiej w Kórniku, wkrótce na stałe osiadł w Poznaniu.
W Poznaniu prowadził zakład litograficzny, był nauczycielem rysunków w gimnazjum realnym oraz kierownikiem Wieczorowej Szkoły Rysunków i Modelowania (założonej w 1865 przez Towarzystwo Przemysłowe w Poznaniu). Udzielał pomocy uczestnikom powstania styczniowego, co przypłacił półtorarocznym pobytem w berlińskiej twierdzy Moabit. Od 1871 – po likwidacji zakładu litograficznego – skoncentrował się na twórczości malarskiej.
Prace Jaroczyńskiego to przede wszystkim sceny historyczne i polityczne, związane głównie z wydarzeniami 1848 i uciskiem pruskim; tworzył także obrazy o tematyce religijnej i ludowej (z Wielkopolski i Tatr). Był równocześnie konserwatorem, odnawiał między innymi portrety króla Władysława Jagiełły i królowej Jadwigi w kościele Bożego Ciała w Poznaniu. Jako rzeźbiarz był między innymi twórcą popiersia Kopernika (1876).
Znane prace: II Traktat toruński (1873), Wielkopolanka (1885), Autoportret (1889), Rybak znad Gopła, Portret męski (dwa ostatnie w muzeum w Lesznie).
W 1863 poślubił Marię z Millerów, był ojcem zmarłego w dzieciństwie syna Bogdana.