Franciszka Nimfa von Gaschin-Rosenberg
Biografia
Franciszka Nimfa von Gaschin-Rosenberg urodziła się w 1817 roku w Toruniu. Była pianistką i kompozytorką, która pobierała lekcje fortepianu u Ferenca Liszta, Sigismunda Thalberga i Adolfa von Henselta. Komponowała utwory w stylu Chopinowskim; zachowało się ich ok. 30, wydanych w większości w niemieckich wydawnictwach «Bothe & Bock», «Leuckart i Heinrichshofen».
Najważniejsze to mazurki (Mazurek A-dur op. 10, Souvenir de Lazienki op. 19), polki (Les Silesiennes: Wanda op. 14 nr 1, Pamela op. 14 nr 2, Emilie op. 18, Steeple-Chase op. 21), walce (Schmetterlinge op. 23, Papelitos op. 24), poematy (Charme brisé. Poème harmonique op. 9, Bourrasque musicale op. 11), marsze (Hohenzollernmarsch op. 25) oraz romans Rêverie. Romance sans paroles (1844).
Była żoną barona Amanda Leopolda von Gaschin von und zu Rosenberg (1815–1866); poślubiła go w 1836 roku. Ich rezydencją stał się Krawarz Polski (dzisiejsze Krowiarki). Mieli troje dzieci: Wanda Malwina (1837–1908), Pamela Ernestyna (1839–1913) i Mikołaj (Niclasa) Melchior (1852–1877). Młodsza córka była upośledzona umysłowo, wysłana do zakładu w Obornikach Śląskich i spędziła w nim całe życie. Mikołaj był królewskim pruskim podporucznikiem kirasjerów.
Działała charytatywnie jako protektorka dobrowolnej służby zdrowia Zakonu Krzyżackiego. Wspierała Militäverein Katscher oraz inne inicjatywy. Była damą Orderu Krzyża Gwiaździstego (1865), od 21 lutego 1864 Dama Honorowa i Dewocyjna Zakonu Maltańskiego, od 1871 dama Zakonu Krzyżackiego (pod imionami Franciszka Romana). Odznaczona bawarskim Orderem Św. Teresy (1855).
Po śmierci syna popadła w depresję. Zmarła na skutek choroby serca 16 lipca 1879 w Krowiarkach; została pochowana w kościele parafialnym w Makowie. W 1888 trumnę przeniesiono do mauzoleum Gaschin przy pałacu w Krowiarkach.