Edward Władysław Hyra
Biografia
Edward Władysław Hyra urodził się 8 października 1938 roku w Toruniu. Syn Władysława, żołnierza zawodowego, i Zofii z domu Cichockiej. W 1958 ukończył Technikum Budowlane w Toruniu. W 1957 ukończył kurs szybowcowy w Szkole Szybowcowej w Fordonie oraz kurs samolotowy w Aeroklubie Pomorskim w Toruniu. W latach 1957–1958 przeszedł również przeszkolenie spadochronowe w Aeroklubie Pomorskim.
Służbę wojskową rozpoczął w listopadzie 1958 i został skierowany na przeszkolenie unitarne i specjalistyczne w 5 pułku lotnictwa szturmowego w Bydgoszczy, gdzie od stycznia 1959 pełnił służbę jako mechanik uzbrojenia. W latach 1959–1962 był podchorążym w Oficerskiej Szkole Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu. 23 marca 1962 promowany na stopień podporucznika przez gen. bryg. pil. Michała Jakubika. Po promocji pełnił służbę w 51 pułku lotnictwa myśliwsko-szturmowego w Pile, gdzie był kolejno starszym pilotem (1962–1964), dowódcą klucza (1964–1966) i zastępcą dowódcy eskadry (1966–1968). W latach 1968–1971 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. Po ukończeniu studiów skierowany do 45 pułku lotnictwa myśliwsko-szturmowego w Babimoście, gdzie początkowo był dowódcą eskadry, a od 1972 zastępcą dowódcy pułku do spraw szkolenia. W latach 1975–1978 był dowódcą 6 pułku lotnictwa myśliwsko-szturmowego w Pile. W 1978 ukończył kurs przeszkolenia operacyjnego w Akademii Sztabu Generalnego WP, a w 1979 Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne w tej akademii. Od marca 1978 był zastępcą dowódcy do spraw liniowych 2. Brandenburgskiej Dywizji Lotnictwa Szturmowo-Rozpoznawczego w Pile. W czerwcu 1983 został dowódcą tej dywizji, wkrótce przemianowanej na 2. Brandenburgską Dywizję Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego. W październiku 1989 na mocy postanowienia Prezydenta PRL został awansowany na stopień generała brygady. Nominację wręczył mu 9 października 1989 w Belwederze prezydent gen. armii Wojciech Jaruzelski.
W latach 1990–1995 pełnił funkcję komendanta Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, przemianowanej w 1994 roku na Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych. W 1994 Rada Naukowa Wydziału Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Akademii Obrony Narodowej nadała mu stopień doktora nauk wojskowych. Promotorem jego rozprawy doktorskiej był płk prof. dr hab. Eugeniusz Zabłocki. W latach 1995–1998 był szefem szkolenia – zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. W październiku 1998 przeszedł w stan spoczynku.
Po przejściu w stan spoczynku stał na czele Komitetu Organizacyjnego Budowy Pomnika ku Czci Lotników Polskich Poległych w latach 1939–1945. Był członkiem Krajowej Rady Lotnictwa. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 18 stycznia 2009 roku w Toruniu. Pochowany 24 stycznia 2009 na Centralnym Cmentarzu Komunalnym w Toruniu.